Thierry studeerde af aan het hoger kunstonderwijs sint-lukas en nadien vervolmaking in Praag waar hij grafiek en beeldende kunst kreeg van Karel Demel.

Op zoek naar manieren om zich uit te drukken, experimenteert hij met allerhande ‘objets trouvés’ zoals onderdelen van werktuigen die hij tot wonderlijke nieuwe sculpturen omvormt. De fragiele draad- en metaalsculpturen van insecten en andere dieren, bekijken we met dezelfde verwondering als de natuur zelf. We kunnen alleen maar vermoeden hoe ontzettend moeilijk het moet zijn om in metaal een zo broos wezen als een insect weer te geven met een precisie die juist dat frêle en breekbare toont. Zit de verwijzing naar het kortstondige en het vergankelijke in de keuze van de roestige draden en werktuigen. Of toont het gebruik van recuperatiemateriaal juist aan dat niets verloren gaat en dat allen een reden van bestaan heeft.

Steeds verder zoekend zet hij de stap naar het schilderen. Zijn eerste werken die de openbaarheid (mogen) zien zijn ‘schimmen’. De schimmen, zo vertelt Thierry, zijn mensen zoals ze eruitzien als ze het gezicht van de dagelijkse maskerade hebben afgelegd. Achter elk gezicht, bij elke mens zit er een verborgen verhaal. Dat verhaal kan je maar kennen als die man of vrouw bereid is het masker af te zetten en een gesprek aan te gaan.

Als we de werken aandachtiger bekijken zien we dat de schimmen soms alleen staan, soms met meerdere bij elkaar. En we kunnen ons daarover vragen stellen, waarom dat zo is en of ze misschien converseren en of schimmen überhaupt wel in staat zijn om met elkaar te communiceren.

De schimmen zijn een reeks, een zoekende reeks die wellicht ook weer ergens ophoudt, of verdwijnt zoals het schimmen past.
De schilderijen van de schimmen worden gekenmerkt door hun verticale opbouw, en dan, plots, verlaat Thierry deze verticaliteit en schildert hij landschappen, in een puur horizontale opbouw.

Landschapsschilderkunst wordt vanaf de 18de eeuw een zelfstandig genre binnen de schilderkunst. Tevoren was landschap een decor voor andere veelal religieuze taferelen, die van hun prominente plaats op het doek of paneel verdrongen werden naar een hoekje om tenslotte helemaal te verdwijnen.

Velen hebben sindsdien geprobeerd het efemere landschap op doek vast te leggen. Prachtige voorbeelden zijn hiervan gekend, waarbij landschappen tot in de kleinste details zijn weergegeven.
Bij Thierry vinden we het landschap teruggebracht tot zijn essentie: beweging, perspectief, licht. Om deze bij uitstek veranderende en wisselvallige ingrediënten op doek te brengen is vakmanschap nodig.

Eens geschilderd, altijd hetzelfde, zou men kunnen zeggen, maar dat is niet zo in werk van Thierry. Je zal altijd weer iets anders ontdekken: komt het door de verschillende lagen die geduldig en behoedzaam op elkaar zijn gelegd, door de subtiel aangebrachte zandtextuur, door de kleuren in oneindige schakeringen die op elkaar inspelen en in verschillend licht weer anders zijn?
Om in deze jachtige en opgepepte wereld stil te gaan staan bij de intrinsieke schoonheid van het landschap en de helende kracht trachten te vatten die daarvan uitgaat, daar is durf voor nodig.

Ann Voets
Dworp, herwerkte tekst september 2008